Yeni bir milli bayram…
2026 yılının 23 Nisan’ı.
Maalesef [ve maatteessüf] üzüntü duyulacak birden çok şey var.
Yine Anıtkabir’e gidilmedi.
Çocuklar nedeniyle mi; yoksa ulusal egemenlik mi sorun?
Bilemiyoruz, bilsek de açık açık ifade edemiyoruz.
Peki… Bu duruma yine üzülmekle mi yetiniyoruz?
Yok yok hayır, kendi çapımızda yetinmediğimiz çok şey var. [ki, neyse!]
Gelelim, Aydın’ın Didim’inde, Akbük mahallesine.
Hoş mu geldik?
Hayır hayır; bu sorunun yanıtı da yine eksi-olumsuz-negatif-berbat!
Yer Akbük’ün tören alanı.
Atatürk heykelinin önü.
İncecikten yağmur çiseliyor.
Anıtın hemen yanında büyük bir sahne mevcut.
Üzerinde “kültür” kelimesinin de içinde yer aldığı bir tanıtım levhası var.
Sonra…
Sonra 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı’nı kutlamak üzere alana gelip, sözünü ettiğimiz üstü kapalı o sahnenin üzerinde [hani yani, Atatürk anıtının önünde yağmur çiseliyor ya…] Akbük’ün Atatürkçü ahalisi konuşlanmış.
Neyse ki sonra, nasıl olduysa, kalabalık anıtın önünde saf tutabildi.
Topluluğun yaş durumu özetle şöyle:
55-60-65-70 [eksi] 06-08-10-12 = ?
Çözebildiniz mi bu formülü bilemiyoruz ama, en sade yoldan açıklaması şöyle olabilir:
Alanda orta yaşın hayli üzeri bir topluluk var.
06-12 arası çocuklar okullarında resmi törende resmen varlar.
Durum vaziyeti aynen böyle…
Peki… Bizce bu noktada yakıcı soru şu olmalı mı acaba:
- Oniki-elli yaş arası kuşak nerede?
İşte bizce bugünün temel meselesi, bu sorunun yanıtına sadece üzülecek miyiz; yoksa iki elimizi başımızın arasına alıp, ben merkezci kişi/kişiliklerin topunu çöp sepetine atıp, sahiden bir şeyler yapmaya başlayacak mıyız?
24 Nisan 2026 günü bu sorunun yanıtını duymak ve pratiğini görmektir önemli olan.