Can sürüklemeye çalışırken yığınlar, Esintiden fırtınaya dönüyor rüzgâr!... Biraz umut ve sabır ile yükün fazlası eziyet! Can havliyle çırpınırken çaresiz canlar. Ve aşırı kazançlarla insanlık ötesinde yaşayanlar… Köpek dişleri ensesindeyken yoksulun, Kendi teninden beslenir oldu yığınlar! O efendiler ki, bir eli yağda; bir eli baldadır… Kötüyü bile arar olduk daha kötüye giderken. Sessizliğin kötülüğe çanak tuttuğu zamanlardayız!...
Umudun Katkısı
Karanlık büyürken, bir mumun ışığı bile yeter, çünkü çoğaldığında güneşe dönüşür.
Yığınlar kendi teninden beslenmeye zorlanırken, bir damla paylaşım bir deniz olur.
Efendilerin yağda balda elleri, bir gün halkın nasırlı elleriyle yerini kaybeder.
Sessizlik kötülüğe çanak tutsa da bir tek ses, binlerce yankıya dönüşür.
Ve biz biliriz: Kötülükten çıkış, umudu çoğaltan sabırla, dayanışmanın ekmeğiyle, adaletin suyu ile mümkündür.
Kötülükten Çıkış – Son Manifesto
Teşhir: Yoksulun ensesinde azı dişleriyle duran düzen, aşırı kazançlarla insanlık ötesinde yaşayan efendiler, kendi teninden beslenmeye zorlanan yığınlar… Sessizlik kötülüğe çanak tutuyor. Bu gidiş hoş değil!
Umut: Bir mumun ışığı bile karanlığı deler, çoğaldığında güneşe dönüşür. Bir damla paylaşım, bir deniz olur. Bir tek ses, binlerce yankıya dönüşür. Umudun çoğalması, kötülüğün en büyük korkusudur.
Çözüm:
Dayanışma: Yükün fazlasını ortak çabayla hafifletmek.
Adalet: Emeğin hakkını teslim etmek, aşırılığı sınırlamak.
Paylaşım: Açgözlülüğün yerine ortak ekmek ve suyu koymak.
Direniş: Sessizliği kırmak, kötülüğe karşı söz ve eylemle durmak.
Çağrı: Yoldaşlar, kötülüğün büyümesine karşı çoğalan umutla yürüyelim. Sabırla, dayanışmayla, adaletin suyuyla, paylaşımın ekmeğiyle… Çünkü kötülük, ancak kolektif ışığımızla yenilir. Kapanış
Tohumda umut sabırla beklerken,
Çözüldü sancılı şafaklara acılarla…
Yürüdü gözü kara sevdalı sarmaşıklar;
Yürüdü yaşamaya çatlayan tohumlarla!...
“Kötülük büyürken susmak ihanettir; umut büyürken çoğalmak kurtuluştur.”