ÇAĞ­RI­ŞIM­LAR.

“Doğa, do­ğa­ya ay­kı­rı bir var­lı­ğı bün­ye­sin­de ba­rın­dır­maz!”
On­to­lo­jik Boyut
Do­ğa­nın kendi ya­sa­la­rı: Fizik, bi­yo­lo­ji, eko­lo­ji… Doğa kendi iç tu­tar­lı­lı­ğıy­la işler. Bir var­lık, do­ğa­ya ay­kı­rı ol­say­dı, zaten var ola­maz­dı. Ör­ne­ğin, suyun 100°C’de kay­na­ma­sı do­ğa­nın ya­sa­sı­dır; bu ya­sa­ya ay­kı­rı bir “su” dü­şü­nü­le­mez.
Uyum il­ke­si: Her canlı, kendi eko­sis­te­min­de bir den­ge­ye otu­rur. Kurt, or­ma­nı; balık, de­ni­zi; insan, top­ra­ğıy­la uyum­lu olmak zo­run­da­dır. Do­ğa­ya ay­kı­rı bir var­lık, bu uyumu sür­dü­re­mez ve yok olur.
Etik ve Top­lum­sal Boyut
İnsa­nın do­ğa­ya ay­kı­rı­lı­ğı: İnsan, do­ğa­yı tah­rip et­ti­ğin­de as­lın­da kendi var­lı­ğı­nı ay­kı­rı hale ge­ti­rir. Be­ton­laş­ma, suyun gaspı, or­man­la­rın yok edil­me­si… Bun­lar do­ğa­ya ay­kı­rı dav­ra­nış­lar­dır. Ama doğa, bu ay­kı­rı­lı­ğı uzun va­de­de bün­ye­sin­de ba­rın­dır­maz: eko­lo­jik kriz­ler, iklim fe­la­ket­le­ri, tür­le­rin yok oluşu bunun ka­nı­tı­dır.
Do­ğa­nın ce­va­bı: Doğa, ken­di­si­ne ay­kı­rı olanı dış­lar, dö­nüş­tü­rür ya da yok eder. Plas­tik atık­lar bile so­nun­da mikro par­ça­cık­la­ra ay­rı­şır; doğa on­la­rı kendi dön­gü­sü­ne kat­ma­ya ça­lı­şır. Yani doğa, ay­kı­rı­yı ya dö­nüş­tü­rür ya da siler.
Ör­nek­ler­le Açı­lım:
Eko­lo­jik örnek: Bir tür, eko­sis­te­me ay­kı­rı şe­kil­de ço­ğa­lır­sa (ör­ne­ğin is­ti­la­cı tür­ler), doğa den­ge­yi ye­ni­den kurar: ya diğer tür­ler uyum sağ­lar ya da o tür yok olur.
Top­lum­sal örnek: İnsan, suyu me­ta­laş­tı­rıp do­ğa­nın hak­kı­nı gasp et­ti­ğin­de, ku­rak­lık ve kıt­lık­la kar­şı­la­şır. Doğa, ay­kı­rı­lı­ğı ba­rın­dır­maz; be­de­li­ni öde­tir.
Fel­se­fi örnek: “Do­ğa­ya ay­kı­rı var­lık” as­lın­da bir ya­nıl­sa­ma­dır. Çünkü var olan her şey, do­ğa­nın ya­sa­la­rı için­de var­dır. Ay­kı­rı­lık, in­sa­nın do­ğay­la uyum­suz ey­lem­le­rin­de or­ta­ya çıkar.
Sonuç ve Slo­gan
Doğa, ay­kı­rı­yı ba­rın­dır­maz ya dö­nüş­tü­rür ya da yok eder. Bu da bize şu çağ­rı­yı ya­pı­yor: Do­ğa­ya ay­kı­rı değil, do­ğay­la uyum­lu yaşa! Eko­lo­jik Ma­ni­fes­to: “Doğa, do­ğa­ya ay­kı­rı bir var­lı­ğı bün­ye­sin­de ba­rın­dır­maz!”
Ya­şam­la öpü­şür gü­ne­şin teni,
Su ar­dı­na bak­ma­dan yürür ya­rın­la­ra.
Zaman çeker ba­ha­rı kı­nın­dan;
Kıv­rak bir umut çözer ye­şi­le yap­rak­la­rı­nı…
I. Do­ğa­nın Ya­sa­sı
Doğa kendi için­de uyum­dan iba­ret­tir.
Ay­kı­rı olan, var ola­maz; var olsa da dö­nü­şür ya da yok olur.
Su, ateş, top­rak, hava: hepsi kendi dön­gü­sün­de bir­bi­ri­ni taşır.
II. İnsa­nın Ya­nıl­sa­ma­sı
İnsan, do­ğa­ya ay­kı­rı dav­ra­nış­la­rıy­la ken­di­ni ay­kı­rı hale ge­ti­rir.
Beton, plas­tik, me­ta­laş­tı­rıl­mış su… Bun­lar do­ğa­nın değil, in­sa­nın ay­kı­rı­lı­ğı­dır.
Doğa, bu ay­kı­rı­lı­ğı uzun va­de­de ba­rın­dır­maz: ku­rak­lık, fe­la­ket, yok oluş bunun ce­va­bı­dır.
III. Dö­nü­şü­mün Çağ­rı­sı
Doğa, ay­kı­rı­yı dış­lar ya da dö­nüş­tü­rür.
İsti­la­cı tür­ler, plas­tik atık­lar, kir­len­miş sular… Hepsi so­nun­da do­ğa­nın dön­gü­sü­ne ka­tı­lır ya da si­li­nir.
İnsan da do­ğay­la uyum­lu hale gel­mek zo­run­da­dır; aksi halde kendi var­lı­ğı­nı tü­ke­tir.
IV. Ko­lek­tif Slo­gan­lar
Su hak­tır, gasp edi­le­mez!
Top­rak, ay­kı­rı­yı değil uyumu ba­rın­dı­rır!
Doğa, do­ğa­ya ay­kı­rı­ya izin ver­mez!
Ya do­ğay­la uyum­lu yaşa ya yok ol!
Ka­pa­nış Çağ­rı­sı Doğa bize şunu fı­sıl­dar: “Be­nim­le uyum­lu ol, çünkü ben seni ba­rın­dı­rı­yo­rum. Bana ay­kı­rıy­san, seni ba­rın­dı­ra­mam.” Bu ma­ni­fes­to, in­sa­nı ye­ni­den do­ğa­nın par­ça­sı ol­ma­ya ça­ğı­rır. Doğa, ay­kı­rı­yı dö­nüş­tü­rür; insan, do­ğay­la uyum­da ye­ni­den doğar.
Yağ­mur olu­rum ba­kış­la­rı­nın ye­şi­li­ne.
Dal­dan dala yü­rü­yen rüz­gar­la bir­lik­te…
El atıp yü­re­ği­ne ma­vi­lik­le­rin,
Umut­la­rım­la kay­bo­lu­rum göz­le­rin­de!