İnsan doğmak, insan olmakla sonuçlanmaz çoğu kez…Öncelikli olan insan olmayı engelleyen şeylerden uzak durmaktır! Yani, yaptıklarının bazılarını yapmayarak insan kalabilirsin.
Örneğin; Çok mu zor harama el uzatmaktan uzak durmak? Göz dikmese birileri başkalarının namusuna…Yetimin hakkını yiyenin yüzü kızarmalı utancından!
Sınav olgusu, yaşama dairdir; birileri çalmasa soruları! Yüreğimizi dağlayandır baharında solan canlar…İnsan olan, mazlumun ve yoksulun ahını almayandır!
Devlet zorunu alarak kasırganın arkasına;
Üstümüze çöreklenen karanlığa el verenler…
Hayalleri yok edip, umutları çöle çevirenler;
Onurlu yaşamları çelmelemek size yakışıyor mu?
Sızlatır içimi yaşamdan koparılan gonca canlar! Yaşamaya tutsak alınanlar kanatır yürekleri…Varlıklar varsılların, yokluklar yoksullarınken; Umutları budamak, düşleri yıkmak yok etmektir geleceği! Oysa, yaşam, yaşanabilir ortamlarda sürdürülebilir.
Yazgı, yazıldıktan sonra yaşanır.
Kişisel çıkarlarını ülke çıkarlarının önüne koymazsan, Seçeneksiz mazlumları kaz gibi yolmazsan; Eğitimden, sağlıktan ve güvenlikten çalmazsan…Ehliyetsiz yandaşını yüceltilmiş makamlara koymazsan; Tuz koktu, su çürüdü, biz sözün bittiği yerdeyiz!
Doğaya kol-kanat germekti kendiliğinden kabaran
Değerleri üretmek yoksulların görev yazgısı iken; üretilen değerlere el koymaktı varsılın hakkı! Hava, gözetilmeli, sular korunmalı, doğa kollanmalıydı. Yaşam, yaşanabilir ortamlarda sürdürülebilecekken; Adalet sadece insanlar için değil ki, yaşam içindi…
Açmazın orta yerindeydik yorgun yaşamla...
Geçmeyi unutan zaman tuz basarken yaraya!
Ve her şey uzaklaşırken biz terk edilmiş halde;
Tutunma çabasındaydık çemberin köşelerine!...
Korkunun duvarları yıkılmak içindir. Din, her koşulda yetmezliklerin tamamlayıcısıdır.
İnsanlar, ortak yanları farklılıklarından daha fazla olan varlıklar topluluğudur. Bu toplulukların değişimi, mevcutlardan farklı olanlar tarafından gerçekleştirilir.
Çaresiz kuşlar uçmak çabasındayken;
Kanatlarında harlanır umuda yangınlar.
Sevdalardan kurduk gönül saraylarını,
Sardık yaralara maviye kaçan yeşili merhem diye!
Devlet iliklerine dek soyulurken çıplak kalır halk! İşsiz bırakmak en kötü hüküm; umarsız hastalıktır yoksulluk! Vatan denen şey, sadece onu satanlar için gerekli değildir. Bireyin yeterliği artınca, inancın yetmezliği ortaya çıkar. Demokratik siyasetin öznesi bilinçle ve örgütle buluşunca…
Közlü su söner yürek yangınlarına,
Yatağından çözülür ki, deli çaylar…
Çeker kınından kurtuluşun sevdasını;
Cümle akarlar umutla ayağa kalkar!