Ye­şi­le sav­ru­lur rüz­gâr­da yap­rak,
Güneş öper gü­lü­şün­den gülü…
Bir özlem ka­na­tır düş şa­fa­ğı­nı,
Irmak akar, sev­da­nın yü­re­ğin­den…
Ya­şa­mın du­ru­şu, çi­çek­len­me­si gonca gül­ler­le gü­lüm­se­me­si, se­vinç­le­re kanat tak­ma­sı ve ken­di­si­ni is­te­nir kıl­ma­sı, pay­la­şıl­dık­ça ço­ğal­ma­sın­dan­dır. Pay­la­şı­lan yaşam gül bah­çe­le­ri ku­rar­ken; pay­la­şıl­ma­yan­lar, yaşam ala­nı­nı da­ral­tır! Bu­ra­da temel sorun adil pay­la­şım­dan ka­çın­mak­tır. Pay­laş­ma­mak te­mel­li kişi veya dar grup yak­la­şım­la­rı yıkar ya­şa­mı(!) Pay­la­şım ol­ma­yan or­tam­da tüm renk­ler ka­pa­tır göz­le­ri­ni… Oysa pay­laş­mak üre­ti­me kat­kı­dır, güven, se­vinç ve fır­sat eşit­li­ği­dir. Ya­şam­la­rı ya­şa­nır kıl­ma­nın ön ve en ge­rek­li adı­mı­dır! Duy­gu­lar kö­re­lin­ce in­san­lık­tan uzak­la­şıl­dı­ğı unu­tul­ma­ma­lı­dır!...
Ye­şi­le sav­ru­lur rüz­gâr­da yap­rak,
Güneş öper gü­lü­şün­den gülü…
Bir özlem ka­na­tır düş şa­fa­ğı­nı,
Irmak akar, sev­da­nın yü­re­ğin­den…
Sevda doğal aka­rın­day­ken taş­kın­la­ra neden olmaz çünkü da­ğı­lı­mı den­ge­li­dir. Tıpkı ovada delta çizen su gibi, tüm ge­rek­si­nim­le­re der­man ol­ma­ya ça­lı­şır. Sev­da­nın ağır­lık mer­ke­zi de­ği­şin­ce ki­şi­sel­leş­me­ye baş­lar. Ki­şi­sel­leş­me yo­ğun­luk ar­tı­şı­na neden ola­bi­lir. En et­ki­li ilaç bile doz aşı­mın­da zehir olur. Bu ne­den­le sev­da­ya akıl eşlik et­me­li­dir…
Umut ge­le­ce­ğe bakan göz­dür…
Yü­rek­te dem­le­nen sevda be­de­ne köz­dür!
Bir gonca renk­le­re so­yu­nur ya­şa­ma se­vin­ci­ni;
Bek­le­nen rüz­gâr gel­di­ğin­de, yürek alev­le­nir!
Dünya in­san­lık aile­si ya­şa­ma iliş­kin so­run­la­rı, fark­lı za­man­lar­da, aynı ol­ma­yan ko­şul­lar­da ve fark­lı araç­lar­la aş­ma­ya ça­lı­şır. Fark­lı da­ya­nak­lar­dan kay­nak­la­nan fark­lı di­na­mik­ler, ortak veya ben­zer so­run­la­rın çö­zü­mü te­me­lin­de; fark­lı yer ve za­man­lar­da olsa bile, aklın yo­lun­da bir­leş­me­yi ba­şar­mış­tır. Var­lık­la­rın ya­şa­ma iliş­kin so­run­la­rı ortak olun­ca, çö­züm­le­rin ortak ol­ma­sı da ka­çı­nıl­maz­dır…
Közlü su söner yürek yan­gın­la­rı­na,
Ya­ta­ğın­dan çö­zü­lür ki, deli çay­lar…
Çeker kı­nın­dan kur­tu­lu­şun sev­da­sı­nı;
Cümle akar­lar umut­la ayağa kal­kar!
Ya­şa­mak gü­ven­dir, bir­lik­te­lik­tir ve far­kın­da­lık­tır. Gö­rül­dü­ğü ka­da­rıy­la, ya­şa­nan so­run­la­rın ta­ma­mı, adil ol­ma­yan pay­la­şım­lar­dan kay­nak­lan­mak­ta­dır. Pay­la­şım ne kadar adil olur­sa; o kadar is­te­nir bir de­mok­ra­tik ya­pı­yı ku­ru­la­bi­lir. Ço­ğal­mak is­te­yen pay­laş­ma­lı­dır. Alı­şıl­mış ya­şam­lar dü­şün­ce­ye pek şans ta­nı­maz. Ka­bul­len­mek, bir yar­gı­dan hükme var­mak­tır; yargı ne kadar kap­sa­yı­cı ise, hüküm o kadar sağ­lam bir ze­mi­ne otu­rur.
Bü­yüt­tü sev­gi­si­ni yü­re­ğin­de,
Se­ve­rek bes­le­di umut­la­rı­nı;
Ku­cak­la­dı do­ğa­da ne varsa.
Ve sığdı yü­re­ği­ne koca bir dünya!
Sevgi ile sev­da­yı kar­şı­laş­tır­dı­ğı­mız­da; sevgi daha geniş, daha kap­sa­yı­cı­dır. Bir an­ney­le çocuk ara­sın­da­ki bağda, dost­luk­ta, do­ğa­ya du­yu­lan bağ­lı­lık­ta, hatta in­sa­nın ken­di­ne duy­du­ğu şef­kat­te gö­rü­nür. Sevgi, çoğu zaman sakin bir akış gi­bi­dir; sü­rek­li­li­ğiy­le ha­ya­tı bes­ler, güven verir. Sevgi in­sa­nı ço­ğal­tır­ken, doğa ile ve öteki var­lık­lar ile iliş­ki kurma ola­na­ğı sağ­lar…
To­hum­da umut sa­bır­la bek­ler­ken,
Çö­zül­dü san­cı­lı şa­fak­la­ra acı­lar­la…
Yü­rü­dü gözü kara sev­da­lı sar­ma­şık­lar;
Yü­rü­dü ya­şa­ma­ya çat­la­yan to­hum­lar­la!...
Sevda ise daha dar, daha yoğun bir alana sı­kı­şır. Aşkın ate­şiy­le yanar, tut­ku­nun dal­ga­sıy­la sav­ru­lur. Sevda, çoğu zaman bir ki­şi­ye yö­ne­lir; bazen ka­vuş­ma umu­duy­la, bazen ka­vu­şa­ma­ma­nın acı­sıy­la. Sevgi’nin din­gin­li­ği­ne kar­şı­lık, sevda bir fır­tı­na gi­bi­dir—ya­kı­cı, dö­nüş­tü­rü­cü, bazen de yı­kı­cı. Sevgi ço­ğa­lın­ca dal­ga­lar ha­lin­de ya­yı­lır ve pay­la­şıl­dık­ça ço­ğa­lır. Sevda ço­ğal­dık­ça yo­ğun­la­şır. Bir ata söy­le­mi­miz der ki; “Kes­kin sirke kü­pü­ne zarar verir. Sevda bir far­kın­da­lık­lı nok­san ta­mam­la­yı­cı­sı­dır. Akıl­cı­lık­la bu­lu­şun­ca­ya dek yı­kı­cı ola­bi­lir(!) Sevda, in­sa­nı yo­ğun­laş­tı­rır; tek bir nok­ta­da bütün var­lı­ğı­nı top­lar.